Neem een oude speelgoedhit, bestaande uit een reeks voertuigen die je, mits wat ingenieus vouwwerk, kon omvormen tot gigantische robotten, alias moordmachines. Voeg daar een buitenaards plot vol intergalactische oorlogen, mythologische objecten en tonnen explosieve actie aan toe. Maak het geheel vervolgens af met een stel onhebbelijke en tegelijkertijd hilarische (en we moeten het toegeven: knappe) tieners om ons op een menselijke manier in het totaal ongeloofwaardige, doch verre van slechte verhaal te zuigen. Laat het geheel vervolgens enkele jaren sudderen en je krijgt Transformers, een uiterst vermakelijke actieprent uit 2007, waar wij dan ook helemaal weg van waren. Twee jaar later hebben we het vervolg in handen. Hebben we hier te maken met een supersequel of met een accuut geval van metaalmoeheid?
Transformers 2: Revenge of the fallen speelt zich een hele tijd na het origineel af. Sam Witwicky (Shia LaBeouf) heeft het nog steeds prima naar zijn zin met zijn vriendin Mikaela (Megan Fox) en staat op het punt te gaan studeren aan de plaatselijke universiteit. Maar dan slaat opnieuw het noodlot toe, wanneer… bla bla bla. Laten we eerlijk zijn: de verhaallijn van Transformers 2 slaat helemaal nergens op en heeft als enige functie om de speler opnieuw de ene explosieve situatie na de andere voor te schotelen. Intens is de film zeker, maar de verhaallijn wist bij ons wel enkele irritaties op te roepen. Zo loopt het de hele tijd wel erg handig voor Sam en zijn robotvrienden. Gaat een robot dood? Wel, dan moet er ergens op de aarde in een oude tempel vast wel een mythologische dolk zijn die hem weer tot leven kan wekken. Ligt die dolk helemaal aan scherven? Wacht even, dan verzinnen we gewoon een magische kracht die hem weer aan elkaar lijmt.
In het Engels hebben ze daar een woord voor: convenient. Een onlogisch en totaal ongeloofwaardig script, dat enkel dient om de meest waanzinnige actietaferelen aan elkaar te knopen. En het punt is dat het niemand wat kan schelen, want laten we eerlijk zijn: Transformers 2 steek je niet in je PS3 om naar een sfeervol, diepgaand verhaal te kijken. Nee, je wil actie! Waar we ons nog meer aan ergerden is de berg cliché’s die Michael Bay uit de kast haalt. Zo passeert een waar Doornroosje moment de revue, terwijl wij al hoofdschuddend en totaal verbijsterd – ‘Dit menen ze toch niet’ – van op onze stoel toekeken. Bovendien vragen we ons af wat het nut is van een hele hoop interessante transformers (Ironhide, Ratchet, Sideswipe…), als slechts 2 van hen de hele tijd in beeld worden gebracht. Ja, we weten dat Bumblebee en Optimus Prime cool zijn, maar we hadden de rest toch ook graag in actie gezien.
Megan Fox zei onlangs tot groot ongenoegen van regisseur Michael Bay dat je niet moet kunnen acteren om in een Transformers film te kunnen spelen. En dat doet ze dan ook niet. Waar ze in deel 1 nog erg fris (wij bedoelen op vlak van acteerprestatie) uit de hoek wist te komen, staat ze hier op automatische piloot te acteren en dat komt de film niet ten goede. De chemie tussen haar personage Mikaela en Sam komt dan ook heel wat minder goed uit de verf als in de vorige film het geval was, ook al omdat ze de hele film als een soort prostituee gekleed gaat. Daar tegenover heb je Shia LaBeouf als Sam, die zoals altijd erg leuk en met gevoel voor humor en expressie acteert en bijgevolg de film prima weet te dragen. Ook John Torturro, die terugkeert als de gekke agent Simmons (die string hadden we echt niet moeten zien), is heerlijk over-the-top en bracht ons meermaals aan het lachen.
Dat is een ander aspect van de Transformers reeks: de flauwe humor. Waar deze in het eerste deel ons meermaals aan het lachen wist te brengen, wordt Bay in dit deel iets te flauw. Een glimlach is bijvoorbeeld nooit ver weg als je ziet hoe de moeder van Sam haar zoon helemaal in verlegenheid brengt op de campus, maar zo grappig is het nou ook weer niet. Het absolute dieptepunt? Dat afschuwelijke moment van onderbroekenlol bij Devastator. Laat dat soort geintjes alstublieft achterwege in deel 3, meneer Bay. Maar nu stoppen we met azijn pissen, want al deze minpunten zullen de fans worst wezen. Want zij komen voor de adrenalinerush en we zijn blij te kunnen melden dat Transformers 2 deze wel degelijk in vermenigvuldigde vorm aanbiedt. Een hele hoop ‘hell yeah!’ momenten maakten dat we opgewonden als een stel enthousiaste tieners op het puntje van onze stoel zaten en de neiging tot juichen meermaals moesten bedwingen.
En daarom is Transformers 2: Revenge of the fallen helemaal geen slechte film. Meer zelfs: de film maakt helemaal waar wat het wil zijn, namelijk een compleet ongeloofwaardige en volstrekt hersenloze actiefilm die volledig in dienst van de actie gemaakt is. De speciale effecten en het camerawerk zijn fantastisch en zo hoort het ook. Is dat wat je verwacht, dan krijg je een absolute topfilm op je bord en gelukkig voor ons, was dat onze verwachting. De dubbel-disc Blu-ray die we hier recenseren, is trouwens een echte aanrader. Zo is de beeldkwaliteit fantastisch en durven we zelfs melden dat, als er één film is die je dit jaar in HD dient te bekijken, het wel Transformers 2 is. De robots zien er fantastisch uit en de actie spat van het scherm. Ook de 5.1. DTS HD sound is het neusje van de zalm en voldoet volledig aan onze moderne eisen.
Maar de Blu-ray bestaat uit 2 schijfjes en natuurlijk bespreken we ze allebei. Op de tweede disc vinden we letterlijk een berg extra’s terug. Zo is de documentaire ‘The Human Factor: Extracting Revenge of the Fallen’ erg interessant, omdat deze een diepgaande blik werpt op hoe de film precies gemaakt werd. Deconstructing visual Bayhem staat de kijker dan weer toe sommige scènes vanuit andere camerahoeken te bekijken, om er zo achter te komen hoe deze precies werden ingeblikt. Daarnaast vind je nog een hoop concept art, een heuse terugblik op 25 jaar Transformers, een commentaartrack met commentaar van Michael Bay en schrijvers Roberto Orci en Alex Kurtzman en nog veel meer. Exclusief op Blu-ray vinden we The Allspark experiment, een minigame die voor de fan erg leuk is om uit te proberen. We zeggen niets, kijk zelf maar. Op vlak van extra’s is dit dus meer dan voldoende.
Conclusie
Alleen al op vlak van extra’s, beeld en geluid kunnen we de dubbel-disc Blu-ray editie van Transfomers 2: Revenge of the Fallen van harte aanbevelen. De film is dan misschien minder sterk als het grandioze eerste deel en kent de nodige minpunten, voor de fans van hersenloze kick-ass actie zal dit allemaal worst wezen. Zij krijgen immers perfect wat ze willen. De zwakke plot en de matige acteerprestaties moet je er maar voor lief bijnemen.
Voor wie zin heeft in: explosies, kogels, actie... en hoofdpijn achteraf