“Een slasher film is eigenlijk een horrorversie van de reality reeks Expeditie Robinson,” grapt scenarist Josh Stolberg in de extra’s die de Blu-ray disc van Sorority Row sieren. Zijn compagnon Peter Goldfinger grinnikt en doet vervolgens een duit in het zakje. “Het verschil zit hem in de details: in expeditie Robinson wordt je weggestemd. In een slasher film mag je meestal eerst naakt gaan vooraleer je in stukken wordt gehakt.” Het is leuk om te zien dat de makers van de film toch lol hebben gehad wanneer ze dit vehikel inblikten. Want na het bekijken van Sorority Row kunnen we niet anders dan concluderen dat het matige vertier dat Expeditie Robinson de doorsnee TV kijker biedt ons beter wist te vermaken dan deze bloedfontein.
Het ‘slasher film’ subgenre heeft horrorfans de afgelopen decennia toch zeker enkele klassiekers bezorgd. Dan denken we voornamelijk aan John Carpenter’s Halloween, waarmee het genre met succes gelanceerd werd op de nietsvermoedende bioscoopganger. Halloween werd opgevolgd door genregenoten als Friday The 13th en A Nightmare On Elm Street, allebei films die menig horrorliefhebber hoog in zijn rijtje favoriete films heeft staan. Maar de slasher film bloedde sneller dood dan de gemiddelde melkkoe wanneer filmproducenten het fenomeen ‘sequel’ ontdekten en al gauw vulden inspiratieloze opvolgers de rekken van de lokale videotheek. Tot Wes Craven met zijn Scream trilogie het genre opnieuw in de kijker werkte. Een nieuwe generatie tieners huiverde als vanouds wanneer een stel tieners één voor één op een gruwelijke manier de dood in gejaagd werd. Maar ook hier herhaalt de geschiedenis zich meedogenloos.
Sorority Row hoort dan wel niet thuis onder de noemer ‘sequel’, maar is desalniettemin een losse remake van het in 1983 uitgekomen ‘House on Sorority Row’ en laat dat nu net een schaamteloze, kwaliteit missende poging zijn om mee te drijven op de box office resultaten van Halloween en Friday The 13th. En waar zijn inspiratiebron de fout inging, daar gaat ook Sorority Row meedogenloos de mist in. De film mist elke vorm van originaliteit en weet amper te boeien. Neem nu het verhaal. Wanneer universiteitsstudente Megan erachter komt dat haar vriendje haar bedriegt, besluit ze samen met haar vriendinnen wraak te nemen door met de jongen in kwestie een sadistische grap uit te halen. Zoals je wel kan voorspellen loopt niet alles volgens plan en Megan sterft op een uiterst onprettige manier. Omdat de hoofdrolspeelsters van deze film ook elk vorm van herseninhoud lijken te missen, besluiten ze het lijk te dumpen en voor altijd over het voorval te zwijgen.
Dit lukt best aardig, ware het niet dat 8 maanden na de onopzettelijke moord op hun vriendin een mysterieuze persoon in een zwart gewaad opduikt en de meiden één voor één onder de zoden werkt. Wacht eens even, dit klinkt bekend… Waar hebben we dat eerder gehoord? Juist, Sorority Row is een zuivere kopie van I Know What You Did Last Summer die het niet nodig acht om ook maar een greintje originaliteit aan de dag te leggen. Het scenario en de dialogen zijn bij vlagen om van te huilen, de ontknoping – wie zou de moordenaar zijn? – slaat helemaal nergens op en dan durven de makers in de laatste seconden nog te hinten naar een potentieel tweede deel. Het is haast een opluchting om te merken dat de actrices die de hoofdrollen spelen op zijn minst nog hun best doen om hun personages van een ziel te voorzien. Vooral Rumer Willis – dochter van actieheld Bruce – en Briana Evigan laten zien dat ze wel degelijk kunnen acteren, al kunnen ook zij het gebrek aan een degelijk scenario niet onder het tapijt vegen.
Het is niet dat de film geen potentie had. Een goed verhaal is namelijk allesbehalve een must als het gaat om een vermakelijke horrorfilm, aangezien de meeste fans toch naar de bioscoop getrokken worden in de hoop een reeks originele, van een hoop nepbloed voorziene moorden te kunnen aanschouwen. En in het begin lijkt het erop dat Sorority Row op dit vlak niet zal teleurstellen. De eerste moordsequenties tonen zowaar een drang naar originaliteit en vooral de scene met één van de vriendinnen, een psychiaterbed, een fles sterke drank, de moordenaar en een aangescherpte bandenlichter zal ons nog wel even bijblijven. Jammer dat de sterke start ook op dit vlak niet naar het einde wordt doorgetrokken. Regisseur Stewart Hendler besluit op het einde namelijk alles uit de kast te halen en het resultaat is een rommelig mengelmoes van vuur, een bijl, vlijmscherpe lemmeten en een shotgun, gehanteerd door personages voor wie je als kijker geen greintje sympathie voelt. Afslachten die handel!
Hendler toont ook dat hij weet hoe moordpartijen smakelijk in beeld te brengen en de spanning met suggestie te verhogen, maar opnieuw weet hij dit ‘hoge’ niveau niet tijdens de hele film vast te houden. Een mooi gefilmde scene met een hoop badschuim wordt bijvoorbeeld afgewisseld met een zwak gefilmde confrontatie tussen de oude uitbaatster van het studentenhuis en de moordmaniak. De uitbaatster wordt trouwens vertolkt door Carrie ‘Prinses Leia’ Fisher – opnieuw een blijk dat er echt wel meer in de film gezeten had dan wat er uiteindelijk op het witte doek verschenen is. Nu blijven we achter met een matige slasher die de echte die hard fans van het genre wel zal weten te amuseren, maar ook bij hen geen blijvende indruk achter zal laten. Toch nog de helft van de punten voor de soms redelijk inventieve moordsequenties, enkele knappe camerastandpunten en de pogingen van de actrices om toch nog meer uit het script te halen dan er überhaupt inzat. Jammer maar helaas.
Maar hoe zit het met de rest van de Blu-ray? Helaas hebben we ook hier niet meteen lovende woorden voor jullie. Sorority Row heeft namelijk niet meteen beeldkwaliteit die we als Blu-ray waardig zouden bestempelen en is nauwelijks te onderscheiden van de doorsnee DVD. De Dolby Digital Audio doet wat hij moet doen, maar maakt ook allesbehalve indruk. Op vlak van extra’s biedt Sorority Row voldoende, maar het is nu ook weer niet om over naar huis te schrijven. In Killer 101 leggen de regisseur en de schrijvers uit hoe ze de film gemaakt hebben, terwijl in Stories From The Set de actrices het woord nemen voor het verplichte potje vleierij aan het adres van iedereen die deelnam aan de productie van de film. Tot slot zien we nog een reeks bloopers, trailers en enkele verwijderde scènes de revue passeren, die echter niets van waarde aan de film weten toe te voegen. Voor een Blu-ray had er best wat meer mogen opstaan.
Conclusie
Sorority Row is geen goede film. Deze slasher horrorfilm bewandelt de al lang platgetreden paden van zijn voorgangers en mist op elk vlak originaliteit, inspiratie en vooral kwaliteit. Het enige amusement komt voort uit enkele leuk gevonden ‘kills’, het occasionele sterke camerastandpunt en de acteerprestaties die voor het genre nog best goed te noemen zijn. Ook op vlak van beeld, geluid en extra’s weet de Blu-ray editie niet te overtuigen. Ons advies? Laat deze links liggen.
Voor wie zin heeft in: breinloos slachtwerk met een ‘gepimpte’ bandenlichter