De Final Fantasy franchise staat al decennia lang aan de top van het RPG genre en wist al op elke PlayStation console bijzonder hoge ogen te gooien. Final Fantasy XIII was de eerste titel voor de huidige generatie consoles maar werd door veel fans als behoorlijk teleurstellend omschreven. De game was allesbehalve slecht, maar miste de vrijheid en vele andere spelelementen die de Final Fantasy reeks zo sterk maken. Square Enix heeft een poging gedaan om goed naar haar fans te luisteren. Een tweede deel van Final Fantasy XIII is hiervan het resultaat.


Final Fantasy XIII was zoals reeds gezegd een geweldige titel, maar mistte een hoop echte Final Fantasy elementen. Een van de grootste issue’s was het lineaire spelverloop: Pas in één van de laatste hoofdstukken kreeg je wat meer vrijheid en de mogelijkheid om sidequests te doen. Het verhaal werd vanuit verschillende perspectieven verteld en alle personages hadden hun eigen drijfveren. Dit leverde een groot avontuur op met een behoorlijk complex plot. Voor degenen die Final Fantasy XIII niet gespeeld hebben: no worries, Final Fantasy XIII-2 geeft een uitgebreid overzicht van de gebeurtenissen in Final Fantasy XIII. Toch probeer ik hier ook een stukje van Final Fantasy XIII mee te geven.

Het overgrote deel van het verhaal speelde zich in Cocoon af, een zwevende continent waar de mensen veilig zijn voor allerlei monsters, de Fal’Cie. Niet alle Fal’Cie zijn kwaadaardig, want zij zorgen ook voor alles wat de mens nodig heeft. Cocoon blijkt toch niet zo veilig te zijn als de mens gedacht had en het was aan jou om het continent te redden. Lightning, Sazh, Serah, Snow, Fang, Vanille en Hope werden vervloekt door een goddelijke Fal’Cie en slagen erin om Cocoon te redden. Eigenlijk zou niemand van deze groep in leven moeten zijn, maar door een bijzondere gebeurtenis blijven de meesten toch in leven. Final Fantasy XIII kreeg een happy ending maar niet zonder consequenties.


Final Fantasy XIII-2 speelt zich drie jaar na de gebeurtenissen uit het orgineel af en de wereld is in die tijd duchtig veranderd. Volgens velen heeft Lightning zich opgeofferd voor het redden van Cocoon of is ze overleden. Serah Farron, haar zusje, herinnert zich echter iets heel anders en is er zeker van dat Lightning nog leeft. Lightning zit vast in een andere dimensie en stuurt Noel Kreiss, een jongen uit de toekomst, naar Serah met de opdracht om naar haar toe te komen. Noel weet Serah over te halen om daadwerkelijk op reis te gaan en een diepgaand verhaal over verschillende conflicten tussen tijdlijnen en het redden van de mensheid begint.

De dimensie waarin Lighting zich bevindt kan je enkel bereiken door verschillende tijdsconflicten op te lossen. Elk conflict levert een fragment van een kristal op en daardoor wordt weer een poort geopend naar een andere dimensie, jaartal of een combinatie hiervan. Op weg zul je vele bekende personages tegenkomen en zij zullen je hulp aanbieden, al hebben ze hier wel iemand voor nodig die door de tijd kan reizen. Serah en Noel hebben deze mogelijkheid en door middel van de Historia Crux kun je op een overzichtelijke wijze door de tijd manoeuvreren.


Het hoofdverhaal van Final Fantasy XIII-2 is een stuk korter dan die van het orgineel en kan binnen zo’n 25 uur worden voltooid. Als je iemand bent die na de credits meteen de game weer in de kast legt, ben je dus vrij snel klaar. Al denk ik niet je dit zal doen, want het universum van Final Fantasy XIII-2 blijft je motiveren om de wereld beter te verkennen. Er zijn nieuwe dimensies en tijdlijnen te ontdekken, waarbij sommigen een ander eindscenario hebben. Deze zijn vrij te spelen door een andere poort te openen of door de tijd terug te draaien, een level opnieuw te spelen en andere keuzes te maken. Er zijn 160 fragmenten te behalen, alsook verschillende wapens, accessoires en het temmen van alle monsters. Dit laatste biedt vooral een serieuze uitdaging. Er zijn ook weer verschillende minigames van de partij, maar hier vertel ik later meer over.

Typische Final Fantasy elementen zijn weer terug en een groot voorbeeld hiervan is de aanwezigheid van een moogle kupo. Deze vliegt niet alleen om je heen, maar heeft ook daadwerkelijk een functie  in het spel. Sommige objecten die niet in de huidige dimensie thuishoren zijn amper zichtbaar, onbereikbaar of een combinatie hiervan.  De oude vertrouwde moogle heeft de mogelijkheid om deze in de huidige tijdlijn te plaatsen of onbereikbare plekken te onderzoeken. Verslavende minigames hebben ook hun terugkeer gemaakt. Er is een casino met chocobo races waarbij jij je eigen chocobo kan laten ontwikkelen. Verder zijn er slot machines, quizes, puzzels en raadsels.


Om even terug te komen op de moogle kupo. Vijanden zijn niet fysiek aanwezig op de kaart, maar door rond te lopen zullen deze verschijnen. Moogle geeft je tijd om hierop te reageren en als je dit snel genoeg doet kun je met een voordeel het gevecht beginnen. Reageer je te laat dan is de “retry” optie gelocked. Het vechten doe je met een systeem dat we al kennen uit het originele Final Fantasy XIII, het Paradigm systeem. Door een paradigm samen te stellen, leg je maximaal zes verschillende combinaties van gevechtsstijlen vast. De basis van het systeem is vrijwel hetzelfde, maar er zijn een paar drastische verbeteringen doorgevoerd.

Vechten doe je nog steeds met drie personages: Noel, Serah en een getemd monster. Noel en Serah kunnen de zes bekende rollen aannemen om aan te vallen, te verdedigen of zich te herstellen.  De derde persoon is een monster die maar één rol op zich kan nemen. De gevechten zijn sneller geworden en het is een uitdaging om de juiste combinatie van rollen in je paradigm te hebben. Als je eenmaal de juiste combinatie hebt, zul je constant de situatie moeten analyseren en snel moeten wisselen tussen de zes verschillende paradigms. Er is ook iets geheel nieuws in het gevechtssysteem en dat is de “Feral Link” met je monster. Dit is een meter die zich in de loop van het gevecht vult. Als deze eenmaal vol is, kan je monster een speciale aanval uitvoeren. Dit levert een vrij krachtige actie op, die je uitvoert door zo snel mogelijk de juiste knoppencombinatie in te voeren.


Serah kan monsters kristalliseren als je deze op een specifieke manier verslaat. Als je deze eenmaal in je bezit hebt, kun je deze toevoegen aan je team. Hier blijft het niet bij, want je kunt monsters met elkaar laten fuseren. Door te fuseren kunnen monsters elkaars eigenschappen overnemen, wat interessante combinaties kan opleveren. Het levelen van monsters gaat via hetzelfde systeem als dat van Noel en Serah, het Crystarium. Het enige verschil is dat hierbij verschillende items worden gebruikt in plaats van “Crystarium Points”. De items die je gebruikt hebben ook invloed op de ontwikkeling van je monster. Het ene item zal wat extra HP geven, het ander wat meer kracht. Wat ons betreft is dit een leuke toevoeging aan het gevechtssysteem, wat weer een stukje variatie met zich meebrengt. Het is ook erg vet om te zien dat er een Cactuar of Chocobo aan je zijde staat.

De Crystarium heeft ook een make-over gekregen en dit is één verandering die Square Enix beter had kunnen laten zitten. Het level-up systeem is namelijk heel erg vereenvoudigd. Je hoeft geen keuzes meer te maken om welke vaardigheden je als eerste wilt leren in een rol. Als “Medic” hoef je bijvoorebeeld nu geen keuze meer te maken om eerst “HP 10%” of “Cure” te leren. Je hoeft nu alleen maar één van de zes rollen te selecteren om te levelen. Na het behalen van een aantal levels wordt je Crystarium uitgebreid en krijg je de keuze om een bonus aan een specifieke rol te geven, je ATB gauge op te krikken of meer accessoires te dragen.


De graphics en het geluid zijn – zoals wij dat gewend zijn van Square Enix – perfect uitgevoerd. Het verbaasde mij alleen dat ik op sommige momenten een kleine framedrop kreeg. Niet iets waar ik mij aan stoorde, maar het was wel duidelijk zichtbaar. In de 60 uur aan gameplay heb ik dit ook nog maar een enkele keer voorbij zien komen. Alle levels zijn tot in de details uitgewerkt en er komt regelmatig een episch deuntje langs. Al kan de muziek tijdens gevechten jammer genoeg niet tippen aan Final Fantasy XIII. De CGI is weer om je vingers bij af te likken en zou je zo in een film kunnen plaatsen. Final Fantasy XIII-2 is een mooi plaatje, maar de animaties zijn een ander verhaal. Tijdens een ingame cut-scene is hier niets op aan te merken, maar als er geen sprake is van een cut-scene zijn de animaties tijdens een dialoog enorm houterig.

Na het orgineel is Final Fantasy XIII-2 zeker een stap terug naar het ouderwetse Final Fantasy gevoel uit de jaren ’90, en dat is zeker een goede zaak. Begrijp me niet verkeerd, Square Enix is er nog lang niet, maar het is een mooie voortuitgang. Er zijn weer typische Final Fantasy elementen aanwezig, gecombineerd met wat moderne elementen zoals Quick Time Events. De graphics, het geluid en het level design zijn een verademing en je kan er heel wat uren in steken om de game in zijn geheel uit te spelen. Als dat nog niet genoeg is, dan zit er ook nog heel wat DLC aan te komen.

Punten	Punten	Score:		Totaalscore:
- Verbeterd gevechtssysteem. - Verkennen en ontdekken. - Minigames. - Variatie.	- Minder CGI. - Crystarium.	Graphics: Sound: Gameplay:	18/20 17/20 54/60	89/100