Ieder nieuw jaar beginnen we altijd weer vol goede moed en is het de eerste maanden even lekker bijkomen voordat er weer veel games gaan verschijnen. Echter begon 2009 als geen enkel ander jaar, namelijk in de eerste werkweek plofte Killzone 2 op de deurmat en dat hebben we geweten ook. Dagenlang werd de game gespeeld en dit dan zowel online als offline, er werd enorm veel over gepraat op de fora en nieuwsberichten werden overspoeld met reacties. Nu is het eindelijk tijd om de wereld te gaan vertellen wat Killzone 2 nu echt is!


Of de game goed is, dat is inmiddels een retorische vraag. De game staat als een huis, maar wat men nu bezig houd is de vraag of de game de hype waar weet te maken. Na het spelen kunnen we ook zeggen dat de hoge verwachtingen wel waargemaakt worden. Dit komt doordat vrijwel ieder belangrijk aspect in deze game tot in de puntjes is uitgewerkt en dat is simpelweg het enige wat hier nu telt. Kritiek is er eigenlijk bijna niet, het is minimaal en in contrast met wat de rest is valt het te verwaarlozen. Maar nu is een eerlijk antwoord op de vraag waarom deze game de hype weet waar te maken van belang en dit antwoord gaan we je in deze recensie geven. Lees dus snel verder om te weten te komen wat Killzone 2 nu zo goed maakt.

Er zijn meerdere factoren die voor deze enorme hype zorgen, deze brengen sommigen aan het twijfelen en nu zijn wij er gelukkig om deze twijfel weg te nemen. Ieder aspect waar wij kritisch naar kijken in een game is in Killzone 2 werkelijk fenomenaal uitgewerkt en dat gaat de game gegarandeerd een goede score opleveren. Grafisch zal iedereen verbluft zijn, de gameplay zal iedere gamer weten waarderen en de audio is van enorm sterk niveau. Maar wat is er nu zo bijzonder aan de graphics? Dat is inmiddels zoveel getoond dat men dit nu wel kent. Toch komen de graphics pas goed tot haar recht op het moment dat je de game aan het spelen bent.


Grafisch is de game zo ontzettend sterk dat dit een waar genot voor het oog wordt. Qua leveldesign kent ieder level genoeg afwisseling. Zo zul je, je bevinden in kleine smalle ruimtes, op bewegende stukken en open velden. Wat dit alles zo bijzonder maakt is dat ieder level grafisch anders is opgezet, hierdoor krijg je als speler een goed gevoel qua afwisseling en merk je ook dat je, je op een andere locatie bevind. Daarnaast is het aantal details per level ongekend. Bijvoorbeeld, de muren zijn vervallen en er hangen overal propagandistische posters, dit is slechts een fractie van wat waar te nemen valt. Levels die kapot zijn en waar het een rommeltje is vanwege de oorlog, half afgebrande vlaggen die er somber bijhangen en ga zo maar door.

Het oog voor detail is zo ontzettend sterk in deze game dat Guerrilla Games kan spreken over perfectionisme als het gaat om het invullen van de verschillende levels. Dit alles moet je dan ook lezen als iets dat op zich zelf staat en dus zeker niet in contrast met de gameplay. Als je even de moeite neemt om rustig rond te kijken op verschillende locaties dan zal je opvallen hoeveel tijd en moeite de ontwikkelaar hierin heeft gestoken en dat maakt de game grafisch zo ijzersterk. Het is niet alleen dat het er zo leuk uitziet, het ziet er ook nog eens ontzettend strak uit. Het niveau van de graphics blijft de gehele game op één lijn en dat is waarom de game grafisch onder andere een meester is.


Wat hierbij ook een grote rol speelt is, zijn de animaties. Regelmatig tijdens het spelen van de game lette we juist expres op wat de Helghast doen en dan in het bijzonder hun bewegingen. Een sterk voorbeeld, wat in veel games helaas tegen alle perfectionisme inwerkt is dat als npc’s bewegingen moeten maken op of over bepaalde objecten dat ze altijd net er boven of er naast zweven waardoor je als speler al snel een net niet gevoel krijgt. Wij troffen in Killzone 2 een moment aan waarbij twee soldaten over een hek klimmen en dit zag er zo ontzettend goed uit dat het gevoel ons bekroop dat de game op animatievlak zo ontzettend goed is dat Guerrilla gewoon een koning genoemd mag worden.

Zojuist beschreven we slechts één moment, maar dit komt dus nog veel vaker voor en dat maakt de game op visueel vlak ontzettend sterk. Elk vlak is namelijk tot in de puntjes uitgewerkt. Het ontwerp en aankleding van de levels is zo gedetailleerd dat je simpelweg niets anders kunt concluderen dat Guerrilla op vlak van graphics een nieuwe standaard zet. Tot voorheen was Uncharted grafisch het sterkste als je het de meeste redactieleden vraagt. Dat is sinds begin januari 2009 dus anders. Killzone 2 is grafisch zo overweldigend dat we er nog uren over door kunnen praten. Toch kunnen we het niet laten om nog één detail te melden. Als jij een Helghast doodschiet moet je eens op de ogen letten, die doven langzaam.


Kijk, dat is nou iets waar je normaal gesproken je schouders voor ophaalt, maar als dit soort details continu voorkomen in de game, dan lijkt me het wel duidelijk nietwaar? Dan is er nog de audio, nu zijn er veel goede shooters met een nodig scala aan acteurs die het stemmenwerk verzorgen. Sommige games doen dit wel goed anderen helaas weer niet. Killzone 2, daar valt niets op aan te merken. Ieder belangrijke personage heeft zijn eigen stem en deze zijn allemaal overtuigend ingesproken. Daarbij komt het voordeel dat Guerrilla er voor heeft gekozen geen Nederlandse stemacteurs te gebruiken. De game is dus volledig in het Engels, maar om de Nederlanders toch te laten begrijpen wat er gezegd wordt in de conversaties zijn er ondertitels.

Dit is wederom slechts een klein onderdeel van het grote geheel, maar het punt is dat ook hier over na is gedacht en dat geld voor elk aspect in de game. Zoals eerder al gezegd, ieder personage heeft zijn of haar eigen stem en deze klinken allemaal behoorlijk overtuigend. Wat bijvoorbeeld goed naar buiten springt in de geloofwaardigheid van de karakters is Visari. De leider van de Helghast, hij heeft een stem die echt perfect bij hem past en als hij spreekt. Tegen de ISA soldaten of zijn manschappen, dan hoor je bijkans de emotie in zijn stem en dat is wederom een aspect wat Killzone 2 gewoon ontzettend goed maakt.


Niet alleen de voice-acting is goed in deze game, de soundtrack is net zoals het eerste deel erg vet. Joris de Man is wederom verantwoordelijk voor een degelijke soundtrack geweest en we kunnen vertellen dat ook hij geslaagd is in zijn werk. De muziek speelt goed op de actie in, zodra je volop aan het vechten bent is de muziek ook erg spannend en hard. Zodra het gevecht voorbij is neemt het weer af, interactieve muziek dus en deze klinkt ook prima. Sterker nog, het past precies in de sfeer van deze game en dat is belangrijk. Dan nog niet gesproken over het geluid van de wapens en de vele explosies. Om de recensie niet al te lang te maken zeggen we enkel het volgende over de voorgaande zin. De audio is bij die onderdelen ook dik in orde, het klinkt inmiddels misschien wel een beetje cliché, maar echt veel kunnen we daar ook niet aan doen.

Dan komen we nu bij misschien het belangrijkste onderdeel van de gehele recensie, de gameplay. Hoe overweldigend het audiovisuele aspect ook is, de gameplay doet een titel als deze waarschijnlijk toch staan of vallen. Nu kent de game een drietal onderdelen, de singleplayer, multiplayer en gevechten. De singleplayer is een weergaloos avontuur dat je op de normale moeilijkheidsgraad in een uur of tien tot twaalf doorloopt. Hierbij krijg je alle aspecten die Killzone 2 ijzersterk maken voor je kiezen en zul je, je van het begin tot het einde vermaken. De levels zijn afwisselend, de gevechten zijn continu anders en dat is belangrijk. Zo krijg je soms slecht een paar Helghast soldaten voor je neus, maar dit kan ook in de tientallen lopen.


Mooi aspect daarbij is, is dat de Helghast niet dom is. Ze hebben een goede AI meegekregen van de heren ontwikkelaars en dat zal je weten ook. Regelmatig waren we hevig in een strijd verwikkeld en toen we dachten dat de rust was wedergekeerd vonden we het tijd om verder te gaan. Niet wetende dat er nog een Helghast was die zich schuilhield achter een stel objecten om ons doodleuk in de rug aan te vallen. Dit komt meerdere malen voor en dat in vele varianten en wat bijvoorbeeld ook ons deed realiseren dat de AI dik in orde is, is als de Helghast weten dat je met een snipergeweer bezig bent.

Normaal gesproken is het rustig even inzoomen en je doel uitzoeken en verrot schieten, deze Helghast zijn continu aan het bewegen waardoor het snipen een stuk lastiger wordt. Dit in contrast met de actie die vrijwel het gehele spel aan de orde is maken van de gameplay in de singleplayer er één om nooit te vergeten. Dan is er nog de chaos, eerder in de impressie werd al aangehaald dat de chaos die continu heerst de sfeer grotendeels bepaald en nu we de hele game meerdere malen van A tot Z door hebben kunnen spelen hebben we gemerkt dat de goede sfeer in deze game komt doordat het zo’n chaos is. Doordat de levels zo goed opgezet zijn waan je, je in een echte oorlog. De Helghast verdedigen vele punten echt met hun leven en alles wat ze hebben.


Het is een enorme rommel, overal rondom je hoor je geknal, zowel dichtbij als ver weg en dan nog de twee kanten die door elkaar heen rennen en op alles schieten wat beweegt. Chaos ten top en als er één aspect is wat de gameplay als geen ander maakt, dan is dat het wel. De singleplayer is één grote wilde rit, welke misschien relatief lineair opgezet is, maar wel tot één van de beste ritten in mijn leven is gaan behoren. Als dat nog niet genoeg zegt, die game, Killzone 2, het is geval apart. Meestal kunnen we alle aspecten vrij kort samenvatten en goed reflecteren naar de lezer. Maar een game als Killzone 2 biedt zo ontzettend veel dat ik nu al op pagina vier ben terwijl er nog twee gameplay onderdelen besproken moeten worden.

Zo werd op de redactie ook heel veel de modus “gevecht” gespeeld, dit is in feite exact hetzelfde als de multiplayer. Hier speel je echter alleen tegen bots. Alle multiplayermaps zijn hier speelbaar en het spelen tegen de bots is dan ook bijzonder vermakelijk. De bots kunnen qua skills ingesteld worden en reken maar dat je een behoorlijke kluif aan ze hebt op het moment je hun niveau op hoog zet. Deze modus is qua tekst misschien vrij gemakkelijk te beschrijven waardoor we snel verder gaan met de multiplayer zelf. Vergeet in elk geval niet dat deze modus echt een welkome toevoeging is en dat ook zeker voor velen uren vermaak zal zorgen. Jammerlijk feit is wel dat deze niet met meer man op één PlayStation 3 speelbaar is.


De multiplayer. We kunnen hier heel lang of vrij kort over praten. Laten we het er maar kort over hebben. De algemene conclusie is simpelweg dat deze ook ijzersterk is en de levensduur van Killzone 2 enorm verlengt. De game kent een aantal maps die gebaseerd is op de singleplayer levels en hierin vechten de ISA en Helghast online hun gevechten uit. Nu is deze multiplayer net even wat anders dan normaal. Je speelt per match namelijk meerdere soorten type games. Zo duurt één ronde meestal al snel een half uur aangezien hierbij multiplayer types zoals team-deathmatch, marked man, capture the flag en search & destroy voorbij komen. Deze types wisselen elkaar om de vijf tot tien minuten af en het team met de meeste punten in totaal wint de ronde.

Dan duurt een compleet gevecht ook nog eens meerdere rondes, dus dan weet je het wel. Een goede avond is nodig om eens helemaal los te gaan in de multiplayer. Het spelen in de multiplayer zelf, tja, heel simpel. Dit werkt prima en tot dusver hebben we geen enkele problemen ondervonden. Het is behoorlijk gaaf en als je een beetje een fanatieke Killzone speler bent dan zul je, je hier het komende jaar enorm mee zullen vermaken. Daarbij komt ook nog eens dat de game een soort level systeem kent waardoor je, je personage naarmate je meer ervaringspunten bij elkaar spaart een eigen stijl kunt toekennen en dat moet je opvatten als het creëren van een eigen soldaat met de verschillende mogelijkheden die de game je biedt.


Hierdoor zullen de variaties later in de game behoorlijk uitgebreid worden en doormiddel van goede clan ondersteuning zal het niet lang duren of de eerste clans met allemaal gespecialiseerde leden opduiken. Dit kan dan in gevecht met clans met soortgelijke leden zenuwslopend gaan worden en dat is wellicht voor velen een aspect om naar uit te kijken. Vergeet de oppervlakkigheid qua levels en dergelijke van Call of Duty. Killzone 2 is de multiplayer game bij uitstek. Ook in dit gedeelte van de game viel er ons vrijwel geen minpunt te bespeuren. Of toch wel? Het jammerlijke was wel dat we tot dusver geen optie hebben kunnen ontdekken om alleen deathmatch of welke andere type op zichzelf te spelen. De multiplayer zelf is dan wel weer ontzettend tof, dus na een aantal uur spelen wil je eigenlijk niet eens meer terug. Guerrilla combineert gewoon alles in één soort en het werkt nog ook!

Killzone 2, wat een game zeg. Als er één game is waarmee Sony faam zal hebben in 2009 dan is het Killzone 2 wel. Werkelijk ieder aspect is subliem uitgewerkt en iedereen die tot dusver de game heeft kunnen spelen, die is het er nu wel over eens. Deze game moet je gewoon gaan halen, een absolute topper! Guerrilla Games zet gewoonweg zichzelf wederom op de kaart als één van de beste ontwikkelaars ter wereld en ze mogen dan ook meer dan trots zijn op het werk dat ze hier afleveren met Killzone 2. Deze game is werkelijk fantastisch en dan spreek ik namens meerdere mensen van de redactie. Jij! Gaat Killzone 2 gewoon halen op 27 februari, als er één game is die dit jaar van het hoogste niveau is, dan is het deze wel.

Punten	Punten	Score:		Totaalscore:
- Chaos. - Actie. - Graphics. - Gameplay. - Audio. - De game is geweldig.	- Niets noemenswaardig.	Graphics: Sound: Gameplay:	20/20 20/20 55/60	95/100